تنهایی ها عمیق اند
عمیق
مثل صورت مردگان.
حلزون ها چقدر تنهایند
به جز آشیانه ی خود همراهی ندارند.
تنهایی ها عمیق اند ، آشیانه کوچکم !
و تو در خاموشی هایم می درخشی
در آتش و روشنی می درخشی
و من آنقدر دوستت دارم
که فراموش می کنم
زندگی
با بلعیدن زندگان است تنها که ادامه دارد.
« شمس لنگرودی »